Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

21 Νοε 2017

Η παράλληλη στήριξη σ' ένα σχολείο συμπερίληψης στο 4ο Δ. Σ. Βριλησσίων

Πολλά και ενδιαφέροντα τα θέματα στο 4ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ειδικής Εκπαίδευσης. Για ολόκληρο το πρόγραμμα βλέπε εδώ. Χωρίς να αδικήσουμε κανένα θέμα εντοπίσαμε και τη θεματική της παράλληλης στήριξης στο 4ο Δ.Σ. Βριλησσίων.  


Αίθουσα:
Α2
Συμπόσιο:
Η παράλληλη στήριξη σ' ένα σχολείο συμπερίληψης, όπως αυτή υλοποιείται στο
4ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων
Προεδρείο:
Δημήτρης Δημητρίου &
Ιωάννης Κοσμόπουλος
4ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων
10.30

12.00
Το  τμήμα ένταξης ως πρόσωπο αναφοράς. Προτάσεις από την εκπαιδευτική εμπειρία
Αγγελική Σαϊτη
Μοντέλα Συνεργατικής Συμβούλευσης και Συνδιδασκαλίας
Μαρία Καραπαναγιώτου 
Παράλληλη στήριξη, μια δυναμική διαδικασία εξέλιξης
Ελένη Φάλαρη
Πρακτικές εφαρμογές στην Παράλληλη Στήριξη: Δουλεύοντας στον ιδιωτικό τομέα
Ιωάννα Καράμπελα
Καταγράφοντας τη πορεία ενός μαθητή στο σχολείο
Σταυρούλα Δωρή
Παράλληλη Στήριξη σε παιδί με Δυσπλασία Chiari
Βασιλική Μεταλλινού

20 Νοε 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΚΑΚΗΣ, ΑΥΓΗ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ, ..

Η πόρτα μισάνοιχτα ανοιγμένη, ..
μισάνοιχτα κλεισμένη, ..
ξέρεις εσύ να βρίσκεις τον δρόμο, ..
μα σήμερα δεν αναγνωρίζεις τίποτα.
Πριν χάσεις τις δυνάμεις σου,
πριν γεράσεις,
χάρισε μου τη νύχτα,
τον τρελό σου έρωτα,
να γίνουμε πλήρωμα μαζί
στο πλοίο της αγάπης.
Παίζουμε κρυφτό με τον καιρό,
ξεγελάμε τη ζωή,
χανόμαστε σε μια σταγόνα δάκρυ,
αυτό το παιγνίδι δεν φτιάχτηκε για μας, ..
Είσαι η ανάσα μου,
φλόγα ζωντανή που ζει μες στην καρδιά μου,
κόκκινο της ψυχής που καίει,
που ποτέ δεν κάνει πίσω,
μέχρι να βρει το στόχο του,
απελπισμένη ελπίδα,
μυστήριο ατέλειωτο,
μαύρη φλόγα,
αγάπης, ..
αγκαλιάς, ..
διάφανου χαδιού, ..
αυγή στον ορίζοντα της όμορφης ζωής μου, ..

18 Νοε 2017

Το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα ή νόμος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας

Το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα αποτελεί μία παιδαγωγική θεωρία η οποία βασίζεται σε ένα πείραμα: αυτό του καθηγητή R. Rosenthal, που έκανε το 1968 σε συνεργασία με τον L. Jacobson. Οι δυο τους, επισκέφτηκαν ένα σχολείο μιας φτωχής περιοχής του Chicago και εφάρμοσαν σε 18 τάξεις ένα μη λεκτικό τεστ νοημοσύνης, το οποίο ονόμασαν οι ίδιοι: “The Harvard Test of Inflected Acquisition”. Υποτίθεται πως αυτό το τεστ θα έδειχνε ποια παιδιά μελλοντικά θα γινόταν ιδιοφυίες, ποια ήταν δηλαδή εξαιρετικά προικισμένα από άποψη νοημοσύνης.

Με εντελώς τυχαίο τρόπο επέλεξαν το 20% των παιδιών των 18 τάξεων, για να τα «χρίσουν» ως εξαιρετικά ευφυή και είπαν στους δασκάλους τους πως αυτά τα παιδιά θα «άνθιζαν» μέσα στους επόμενους 8 μήνες που θα ολοκληρωνόταν η σχολική χρονιά. Τάχα το προέβλεψε το τεστ. Ωστόσο, η διαφορά αυτών των παιδιών από τα άλλα, στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο στο μυαλό των δασκάλων τους. Κι όμως...

H συνέχεια εδώ

16 Νοε 2017

Γι­ῶρ­γος Δε­λι­ό­που­λος, Ἐ­κεί­νη

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ κά­θε βρά­δυ ὁ ἴ­διος ἐ­φιά­λτης, ξα­νὰ καὶ ξα­νά. Εἶ­ναι λέ­ει ἐ­κεί­νη, μιὰ ἄλ­λη, μιὰ ξέ­νη, κλει­δω­μέ­νη στὸ ἐ­φή­με­ρο πάν­τα τῆς ἴ­διας εἰ­κό­νας, σ’ ἕ­να μαῦ­ρο —δὲ φαί­νε­ται τί— καρ­φω­μέ­νο στὸν ἀ­πέ­ναν­τι τοῖ­χο. 

Ἐ­κεί­νη τρο­μά­ζει, βρί­σκει παν­τοῦ πα­λιὰ ξε­χα­σμέ­να μο­τί­βα, πο­λύ­χρω­μα γλέν­τια, πα­ρέ­ες, χέ­ρια ποὺ ἁ­πλώ­να­νε ὅ­λοι μα­ζί τὰ λευ­κὰ ὄ­νει­ρά τους στὸ γα­λά­ζιο τῆς μέ­ρας κι ἕ­ναν λαμ­πρὸ κα­τα­κί­τρι­νο ἥ­λιο. Ποῦ πῆ­γαν αὐ­τά; Ποιός πά­τη­σε ξαφ­νι­κὰ τὸν δι­α­κό­πτη κι ἔ­σβη­σαν;

        Ἐ­κεί­νη θυ­μᾶ­ται μιὰ γκρί­ζα γραμ­μὴ τη­λε­φώ­νου, μιὰ γκρί­ζα φω­νὴ στὴν ἄλ­λη πλευ­ρὰ νὰ τῆς λέ­ει: «Σᾶς πε­ρι­μέ­νω αὔ­ριο στὴν κλι­νι­κή. Τὰ ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα εἶ­ναι ἕ­τοι­μα». Κλεί­νον­τας τὸ τη­λέ­φω­νο, κά­τι φο­βή­θη­κε, κά­τι σφη­νώ­θη­κε στὸ μυα­λό της, μιὰ μαύ­ρη κη­λί­δα, μιὰ σκλη­ρὴ ὑ­πο­ψί­α.

Η συνέχεια εδώ

15 Νοε 2017

Η Ευτυχία Του Μη Ξεχωριστού

Του Γιώργου Αράπογλου

Άραγε, πώς ορίζουμε σήμερα τα όρια της «επιτυχίας» και τι είναι αυτό που κάνει κάποιον από μας «ξεχωριστό»; Γιατί είναι τόσο σημαντικό για κάποιον να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους; Είναι τόσο κακό να ανήκει κάποιος στον «μέσο όρο»; Να είσαι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος μέσα σε μια κοινωνία απλών ανθρώπων; Αλλά και πώς ορίζονται τα όρια της επιτυχίας;  Υπάρχει ένας και μοναδικός ορισμός; Ποιοι είναι οι στόχοι που θέτουμε όλοι μας ενόψει  της νέας χρονιάς;

Οι εποχές έχουν γεννήσει ορισμένα πρότυπα που εγκλωβίζουν –συνειδητά ή μη – πολλούς ανθρώπους σε ένα καθεστώς διαρκούς πίεσης,  προκειμένου να «επιτύχουν» και να «ξεχωρίσουν» από τους υπόλοιπους, ως προαπαιτούμενο για την κοινωνική επιβίωση ή καταξίωση.

Για κάποιους, επιτυχία σημαίνει η επαγγελματική ανέλιξη και η κατάκτηση μιας υψηλής θέσης στην κοινωνική πυραμίδα. Για άλλους, η επιτυχία κρύβεται σε ένα πανεπιστήμιο ή στο «άριστα δέκα» ενός απολυτηρίου.

Αυτή τη στιγμή, εκατομμύρια μαθητές και σπουδαστές σε όλον τον κόσμο βρίσκονται στη μέση του σχολικού και ακαδημαϊκού έτους. Για μια μεγάλη μερίδα μαθητών (και γονέων), η υψηλή βαθμολογία είναι ο ορισμός της επιτυχίας. Ο μέσος όρος λογίζεται ως αποτυχία.

Για άλλους πάλι, επιτυχία σημαίνει να πρωταγωνιστούν στην ομάδα που αγωνίζονται, να πάρουν το πρώτο βραβείο σε κάποιο διαγωνισμό γνώσεων, να είναι σπουδαίοι σολίστ ενός μουσικού οργάνου ή να είναι οι πιο δημοφιλείς στον κλάδο τους ή στο οικείο περιβάλλον τους.

Υπάρχει, όμως, και μια μερίδα ανθρώπων για την οποία επιτυχία είναι να κάνεις καλά και να απολαμβάνεις τα πιο απλά πράγματα στη ζωή: έναν ισορροπημένο γάμο, το ψάρεμα με αληθινούς φίλους, ένα απλό γεύμα με την παρέα, μια φυσιολογική καθημερινή ζωή.


Γιατί ο απλός και ανώνυμος χαμηλόμισθος εργαζόμενος  που έχει, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη, χτίσει μια υπέροχη οικογένεια δεν μπορεί να θεωρείται «επιτυχημένος» και κοινωνικά καταξιωμένος;

Η συνέχεια εδώ

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...